Schniedelfedziches uffn Gudsbladz

Leide, Leide! Ich gann‘s eich soan, heide woar widder enn scheener Dach. Uff‘n Gudsbladz hammsen Baggofen anjeheedzd ohne jeden Droasch unn Heggmegg. Jeder der was Schnidelfedziches zum greschen midjebrachd hudde, gunnde das oh brohden lass‘n unn das hamm de Jungs fecheland hinjegrichd.

Mein Mann unn ich, hamm uns een Bewerbchen jemachd unn sinn oh runder redärierd. De Ahlen unn de Jung worn zesamm unn hamm jequadschd unn oh een jeschnasseld. Doa gunnde man moa widder scheen de Läffel uffspärrn unn oh ibber Andre een bisschen draadschen. Scheen wor oh, dass Geener rumlamendierd had.

Der Ofen had ganz scheen jebrahsend. Das Jegreschde had oh jeschmeggd, naja lisdern worn mer joa oh, unn es gob werglich vill. Bizza, Brodwurschd, Schdegg, Jemiese unn oh Guchen.

Allesamd goabs schunn scheene Brägelchen unn manch Eener hudde beschdimmd oh een Gladsch vunn Suff an de Fernzche.

Das nächsde moa gumm mer widder…

de ahle Debbern

Text: toeschwa
Bilder: toeschwa, sl, jc